NEW : ArJoe's Fic -- ♥ Unwilling to Give Up ( ภาค 2 ) ♥

NEW : ArJoe's Fic -- ♥ Unwilling to Give Up ( ภาค 2 ) ♥

kookkai
#61   [ 15-02-2014 - 22:22:05 ]


Unwilling to Give Up (ภาค 2)








มันเจ็บ ยิ่งเมื่อฉันมีเธอ เธอก็ยิ่งจากฉันไปไกล

รู้ว่ารักของเธอนั้น มันไม่ใช่ฉัน แล้วฉันควรจะทำอย่างไร

แววตาที่โหดร้ายและเยือกเย็นอยู่เสมอ ในดวงตาของเธอที่ทำให้ฉันสั่นไหว

ได้มากพอๆ กับน้ำตาที่ไหลออกมา มันแตกต่างจากใบหน้าของเธออยู่เสมอ

แม้ว่าใครจะพูดอะไร แต่สำหรับฉัน เธอคือคนที่ฉันรักเสมอ

หยุดเสียเถอะกับคำว่าขอโทษ ตัวฉันยังรู้สึกอิจฉาแม้แต่ความเกลียดชังของเธอ

ขอให้เธอคิดถึงฉันสักนิด ฉันยังคงห่วงใยเธอทุกวันเวลา

แววตาที่โหดร้ายและเยือกเย็นอยู่เสมอ ในดวงตาของเธอที่ทำให้ฉันสั่นไหว

ได้มากพอๆ กับน้ำตาที่ไหลออกมา มันแตกต่างจากใบหน้าของเธออยู่เสมอ

แม้เธอจะพูดว่าฉันไม่ใช่คนรัก แต่อย่างไรฉันก็เป็นคนของเธอเสมอ


******************************************************************************

Credit เนื้อเพลงอ่านและแปลภาษาไทย: Inmostlove.blogspot.com

kookkai
#62   [ 15-02-2014 - 22:30:43 ]


Chapter 7


อากาศคืนนี้ค่อนข้างอบอ้าวแต่ก็มีสายลมพัดมาพอสมควร ทำให้คลายร้อนลงไปได้มาก

ร่างสูงของกวงเทียนที่เพิ่งก้าวลงมาจากรถทางฝั่งคนขับคิดเงียบๆ แล้วก็ยืนนิ่งๆ.....

ใบหน้าคมเข้มเงยขึ้นมองอาคารเก่าๆ ตรงหน้า...

สายตาไปหยุดอยู่ตรงประตูห้องที่ติดกับบันไดเหล็กชั้นบนสุดนั่น...

..เขาไม่แน่ใจว่ามาที่นี่ผิดเวลาไปรึเปล่า...

แต่ดูเหมือนจะยังมีแสงไฟลอดออกมาจากห้องนั้นนี่นะ...

กวงเทียนปิดประตูรถและเดินตรงไปในที่สุด...

ขายาวๆ ก้าวขึ้นบันไดเหล็กซึ่งเป็นทางขึ้นเพียงทางเดียวของอาคารแห่งนี้

จนมาหยุดยืนอยู่หน้าประตูห้องที่ยังมีแสงไฟลอดผ่านออกมาอยู่

ร่างสูงยืนมองบานประตูนิ่ง เหมือนยังตัดสินใจไม่ได้ว่าจะทำยังไงกับมัน

..บางทีเขาควรจะเคาะหรือว่ากดออดข้างประตูนี่...

แต่แล้วกวงเทียนก็ต้องหันไปอีกทางเมื่อได้ยินเสียงดนตรีแ่ว่วๆ ดังมาจากที่ใดที่หนึ่ง

..ทำนองเพลงเชื่องช้า โศกเศร้า น่าจะมาจากเชลโล่...

เขาคิดเงียบๆ มันดังเหมือนอยู่ไม่ไกลจากที่นี่เท่าไรนัก

กวงเทียนยืนฟังเงียบๆ จนเสียงนั้นเงียบไปในที่สุด

จากนั้นประมาณ 1-2 นาทีก็มีเสียงฝีเท้าเดินลงบันไดเหล็กช่วงสั้นๆ

จากข้างบนลงมาจนถึงที่ที่เขากำลังยืนอยู่..

"กวงเทียน"

เสี่ยวเม่ยดูแปลกใจที่เห็นคนที่เธอไม่ได้คาดคิดกำลังยืนอยู่ตรงหน้าประตูห้องของเธอ

กวงเทียนลดสายตาลงมองเชลโล่ที่เธอถืออยู่..เป็นเสียงเชลโล่จริงอย่างที่เขาคิดจริงอย่างว่า

"มีอะไรรึเปล่าคะ"

เสี่ยวเม่ยเดินมาตรงหน้าห้อง ในขณะที่กวงเทียนยังยืนเอามือล้วงกระเป๋ากางเกงยีนเฉยๆ

แต่ว่า มืออีกข้างของเขาถือกระดาษที่ม้วนเอาไว้ ก่อนจะยื่นมาตรงหน้าแล้วคลี่ออกเป็นเชิงให้เธอดู

"ผมลองเล่นตรงนี้ดูหลายชั่วโมงมาก แต่รู้สึกว่าเสียงมันเพี้ยนแปลกๆ

มันคอร์ท G หรือว่าต้อง G Miner กันแน่ที่คุณต้องการจริงๆ น่ะ"


พอได้ยินคำถามนั้น เสี่ยวเม่ยจึงคลี่ยิ้มออกมาน้อยๆ

..กวงเทียนมักจะเป็นแบบนี้ประจำ..

เป็นคนค่อนข้างจริงจังและก็หมกหมุ่นกับเรื่องเพลงมาก อย่างที่เพื่อนๆ ของเขาบอกไว้จริงๆ

"ผมคิดว่าบางทีมันน่าจะเปลี่ยนคอร์ทตรงนี้เพราะมันดูไม่เข้ากับท่อนต่อไป

แต่ลองเล่นดูแล้วมันก็ยังไม่โอเค ผมก็เลยอยากจะลองให้คุณฟัง

แต่ก็คิดขึ้นมาได้ว่าผมไม่มีเบอร์คุณนี่ ก็เลยขับรถออกมาเลย

มันอาจจะผิดเวลาไปหน่อย ต้องขอโทษด้วย"


"ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ฉันยังไม่นอน"

เสี่ยวเม่ยหันไปเปิดประตูห้อง ขณะที่เขาเพียงแค่ยืนมองอยู่เฉยๆ ไม่ช่วยอะไรตามเคย

ทำให้อดนึกขึ้นมาไม่ได้ว่าถ้าตอนนี้เป็นเหลยเซิงเขาคงจะช่วยเธอสักอย่างแน่นอน

เช่น ช่วยเปิดประตูให้ หรือไม่ก็ช่วยถือเชลโล่

แต่คนคนนั้นไม่ใช่เขา..เขาไม่เคยทำแบบนั้น..

อย่างน้อยก็ไม่ได้ทำอะไรแบบนั้นมานานมากแล้ว ตั้งแต่..........


กวงเทียนหยุดความคิดถึงเรื่องอะไรบางอย่างที่ไม่ได้อยากจะนึกถึงนัก

แต่ว่าบ่อยครั้งมันมักจะผุดขึ้นมาเอง..


และตอนที่เธอเปิดประตูห้องเข้าไปก็ไม่ได้หันมาชวน แค่ถอดรองเท้า เดินเข้าไป แล้วเขาก็ทำตาม..


kookkai
#63   [ 15-02-2014 - 23:32:23 ]


เมื่อเข้ามาในห้องของเธอ..ไม่เหมือนห้องของผู้หญิงคนไหนที่เขาเคยไป

..ความจริงแล้วเขามักจะไม่เห็นอะไรนอกจากเตียงของพวกเธอเหล่านั้น

หรือถ้าไม่ใช่ที่เตียง เขาก็ไม่มีเวลาสนใจอย่างอื่นหรอก..

..แต่ห้องของเธอค่อนข้างจะเรียบง่าย มีเพียงโซฟายาวตัวเดียวที่ตั้งอยู่กลางห้อง

มีทีวีเครีื่องเล็กๆ วางอยู่บนโต๊ะอีกมุมหนึ่ง

..ประตูบานที่ปิดอยู่ที่มุมนั้นคงเป็นห้องนอนของเธอ..

กระถางต้นไม้เล็กๆ ตั้งอยู่บนขอบหน้าต่าง..

และริมกำแพงห้องนั้น ก็เรียงรายไปด้วยเครื่องดนตรีที่วางพิงอยู่

..คงไม่ค่อยมีห้องของผู้หญิงคนไหนที่จะมีของแบบนี้ นอกจากห้องของเธอ..

มันคล้ายกับห้องของเขามาก เพียงแต่เป็นระเบียบกว่าเท่านั้น

แล้วก็มีกลิ่นอายของบรรยากาศแบบที่รับรู้ได้ว่าที่นี่เป็นห้องของผู้หญิง..

"ตามสบายนะคะ คือห้องฉันไม่ค่อยมีอะไรเท่าไหร่

ทีวีนั่นเจ้าของห้องคนเก่าเขาทิ้งเอาไว้น่ะ เอ่อ..คุณจะดื่มกาแฟมั้ย"


เธอวางเชลโล่ลงเรียบร้อยตรงมุมห้องและหันมาคุยกับเขาด้วยท่าทางเกรงใจ

ซึ่งความจริงแล้วมันควรจะเป็นเขาซึ่งเป็นแขกมากกว่าที่น่าจะมีท่าทางอย่างนั้น

กวงเทียนพยักหน้าแล้วเดินมานั่งบนโซฟา...

เขามองไปเห็นกีตาร์โปร่งที่วางอยู่บนนั้น...

มันให้ความรู้สึกคุ้นเคยจนเขาต้องขมวดคิ้วเพ่งมอง...

..มันเหมือนกับกีตาร์ของใครสักคนที่เขาเคยเห็น
...แต่ไม่หรอก กีตาร์ตัวไหนมันก็เหมือนๆ กันนี่นะ..


เขาหยุดคิดและหันมาสนใจกระดาษที่บรรจุโน้ตเพลงตามเดิม..

"เมี้ยวเมี้ยว"


สัมผัสคลอเคลียจากขนนุ่มๆ มาพร้อมกับเสียงครางเบาๆ ตรงขากางเกง

กวงเทียนก้มลงไปมอง เห็นแมวสีขาวตัวอ้วนท้วนมีกระพรวนห้อยคอเรียบร้อย

กำลังเอาสีข้างถูไถกับขาของเขา

"เทียนเทียน" เสี่ยวเม่ยเดินออกมา ตาโตเล็กน้อย

เธอวางถ้วยกาแฟหอมกรุ่นลงบนโต๊ะตรงหน้า

แล้วก็ก้มลงอุ้มแมวที่เขากำลังเอามือเกาคางให้มันอยู่ขึ้นมาไว้ในอ้อมแขนทำหน้าดุๆ ใส่มันเหมือนคุยกันรู้เรื่อง

"โทษทีค่ะ มันกวนคุณหรือเปล่า"

กวงเทียนคิดว่าได้ยินเธอเรียกชื่อมันเมื่อกี้...

เขาว่ามันออกจะแปลกที่แมวชื่อเดียวกับชื่อท้ายของเขา...

..แต่ก็ไม่หรอก..ชื่อนี้ใครๆ ก็ใช้กันตั้งเยอะและมันก็อาจจะเขียนคนละแบบกันก็ได้..




kookkai
#64   [ 15-02-2014 - 23:43:18 ]


"คุณอยู่กับเจ้าแมวนี่เหรอ"

"ค่ะ ฉันเลี้ยงมาไ้ด้สองสามปีแล้วล่ะ ตั้งแต่ตอนที่อยู่นิวยอร์ก" เธอยิ้มน้อยๆ ก่อนจะวางมันลงกับพื้น

สายตาที่เธอมองมันดูเต็มไปด้วยความรักและเอ็นดู...

เสี่ยวเม่ยหันไปมองถ้วยกาแฟของเขาที่มีจานรองวางน้ำตาลก้อนกับถ้วยใส่นมเล็กๆ

"คือฉันไม่รู้ว่าคุณชอบดื่มแบบไหน ก็เลยยังไม่ได้เติมอะไร"

"ไม่เป็นไร ผมชอบดื่มกาแฟดำแบบนี้ล่ะ"

กวงเทียนยกมันขึ้นมาจิบเล็กน้อยก่อนจะวางลง

เขาเงยหน้าขึ้นมามองเธอที่ยังยืนอยู่เหมือนไม่แน่ใจว่าควรจะนั่งตรงไหน

"นั่งสิ" ไม่รู้ว่าใครกันแน่ที่เป็นเจ้าบ้าน ในเมื่อเขาเป็นฝ่ายต้องชวนเธอนั่ง ก็แปลกดี..

เสี่ยวเม่ยนั่งลงที่ฟากหนึ่งของโซฟาตัวยาวในขณะที่กวงเทียนนั่งอยู่อีกฟากหนึ่งที่มีกีตาร์วางคั่นกลางอยู่

"คุณนี่นอนดึกเหมือนกันนะ"

"แล้วแต่ค่ะ ฉันนอนไม่ค่อยเป็นเวลา คุณก็เหมือนกันนี่คะ"

เธอตอบแล้วก็รู้สึกเหมือนเก็นเขาคลี่ยิ้มนิดๆ แวบหนึ่ง แต่ดูเหมือนเขาจะยิ้มแบบขมขื่นมากกว่าจะเป็นในทางดี

"ท่าทางคุณเหมือนคนไม่ค่อยได้นอนสักเท่าไหร่"
เสี่ยวเม่ยพูดช้าๆ

กวงเทียนยักไหล่ แล้วตอบเธอ "ที่จริงผมไม่ค่อยชอบเวลานอนหลับนักหรอก"

แล้วเขาก็เปลี่ยนเรื่อง ท่าทางคงไม่อยากพูดถึงเรื่องนี้มากนัก

กวงเทียนมองไปที่เชลโล่ซึ่งวางอยู่ข้างกำแพงห้อง "คุณขึ้นไปเล่นมันบนนั้นประจำเหรอ ตอนดึกๆ แบบนี้น่ะ"

เสี่ยวเม่ยมองตามไปยังเชลโล่แล้วก็ยิ้ม "บนดาดฟ้าอากาศดีค่ะ แล้วก็โล่งดีด้วย

อีกอย่างถ้าเล่นในนี้เกรงใจคนข้างห้องเขาน่ะ เลยขึ้นไปเล่นบนนั้นดีกว่า"


"ผมมาถึงพักหนึ่งแล้วล่ะ ยืนฟังอยู่ ผมว่ามันเพราะมากกว่าจะหนวกหูนะ"


เขาแสดงความเ็ห็นออกมาแล้วก็หันมามองหน้าเธอตอนพูดด้วย

..พอนั่งมองหน้ากันเงียบๆ แบบนี้ เธอก็รู้สึกประหม่าขึ้นมาทันที..


"คุณว่าจะถามอะไรนะคะ เรื่องโน้ตตรงนี้ใช่มั้ย"
เสี่ยวเม่ยเสไปหยิบกระดาษเขียนเพลงขึ้นมาดู

"อืมม ท่อนนั้นผมไม่ค่อยแน่ใจ ขอผมยืมเล่นหน่อยได้มั้ย"

กวงเทียนชี้ไปตรงบรรทัดล่าง และหยิบกีตาร์ข้างๆ ตัวมาวางบนตัก เมื่อเธอพยักหน้าตอบรับ

...มันคุ้นเสียจนเขารู้สึกแปลกๆ นิ้วเรียวลูบไปบนคอร์ทช้าๆ คิ้วขมวดมุ่น "กีตาร์นี่ของคุณเหรอ"

"ก็ไม่เชิงค่ะ มันเป็นของพี่ชายฉันน่ะ แต่ตอนนี้เขาเลิกเล่นแล้ว ก็เลยยกให้ฉัน ตอนที่หัดเล่นใหม่ๆ ฉันก็เล่นตัวนี้ล่ะ"

กวงเทียนนิ่งไปเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้ถามอะไรอีก...

...เขาไม่ควรจะคิดเรื่องบ้าๆ อะไรนี่ ช่างมันเถอะ ก็แค่กีตาร์ จะคิดอะไรมากมาย..


"เดี๋ยวผมลองเล่นให้คุณฟังดูนะ คุณว่าอย่างไหนมันจะดีกว่า เพราะถ้าเป็นแบบเดิมที่คุณว่ามา ผมว่ามันค่อนข้างเพี้ยนๆ"

กวงเทียนเริ่มเล่นกีตาร์ช้าๆ และหันมาถามเธอไปด้วย...


kookkai
#65   [ 17-02-2014 - 19:02:44 ]


นาฬิกาบนผนังห้องบอกว่าขณะนี้เวลาจวนจะเช้าเต็มทีแล้ว

แต่หนุ่มสาวสองคนที่นั่งอยู่บนโซฟาภายในห้องนั้นยังคงนั่งคุยกันอยู่

กีตาร์ของเธอที่วางอยู่บนตักของเขาที่กำลังเล่นมันเรื่อยๆ สลับกับการพูดคุย

นิ้วเรียวเกาสายกีตาร์เป็นทำนองตอนจบช้าๆ แล้วก็ยืดตัวขึ้นมาพิงพนักด้านหลัง

กระดาษในมือของเธอบรรจุไปด้วยตัวโน้ตเต็มแล้วเรียบร้อยเช่นกัน

"นี่ค่ะ" เสี่ยวเม่ยส่งโน้ตเพลงที่แก้เรียบร้อยแล้วให้เขารับไป

กวงเทียนมองมันครู่หนึ่งอย่างค่อนข้างพอใจ เขาหยิบกีตาร์วางไว้บนเบาะเหมือนเดิม

พอก้มลงดูนาฬิกาบนข้อมือตัวเอง...

เขาก็ค่อนข้างแปลกใจที่เห็นเวลาผ่านไปหลายชั่วโมงมากทีเดียวที่เขานั่งอยู่ตรงนี้

นานจนแทบไม่น่าเชื่อ เขาไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่านั่งอยู่ที่นี่นานขนาดนี้

กวงเทียนมองเสี่ยวเม่ยที่นั่งข้างๆ เธอลุกขึ้นหยิบถ้วยกาแฟแลจานรองบนโต๊ะเดินไปเก็บ

ใบหน้าเล็กๆ ปล่อยเส้นผมยาวสลวยทัดข้างหู บางส่วนลุ่ยปิดหน้าผากมน

..เธอดูง่วงๆ สังเกตได้จากเปลือกตาหรี่ปรือ แต่เธอก็ยังยิ้มให้แบบค่อนข้างจะสดใสเหมือนเดิมตอนเดินกลับมาอีกครั้ง

"ตกลงเรียบร้อยดีนะคะ"

เขาพยักหน้า "อืม งั้นผมไปล่ะ คุณจะได้พักผ่อน ขอโทษที่มาไม่ค่อยจะถูกเวลาเท่าไหร่แบบนี้"

กวงเทียนลุกขึ้นหยิบกระดาษโน้ตเพลงขึ้นมาม้วนติดมือกลับไปด้วย

รู้ดีว่ารบกวนเวลานอนของเธอมามากแล้ว

เขาก้มลงใส่รองเท้าตรงหน้าประตูและยืดตัวขึ้นมาเปิดประตูออก

"กวงเทียน"


กวงเทียนหันหน้ากลับไปเมื่อเสี่ยวเม่ยเรียกเอาไว้เบาๆ

เขามองเห็นเธอก้มลงเอาดินสอเขียนอะไรอยู่บนโต๊ะ่ก่อนจะเดินมาหาเขาตรงหน้าประตูห้อง

แววตาคมๆ ก้มลงมองเศษกระดาษเล็กๆ ที่เธอยื่นมาให้ตรงหน้าด้วยความรู้สึกบอกไม่ถูก

..สถานการณ์แบบนี้มันแปลกสำหรับคนอย่างเขาจริงๆ...


"นี่เบอร์มือถือของฉันค่ะ เผื่อเวลาคุณอยากจะถามอะไรจะได้ไม่ต้องลำบาก" เสี่ยวเม่ยยิ้มให้บางๆ

ตอนเขามาถึง นี่คือสิ่งที่เขาบอกกับเธอ เขาไม่มีเบอร์เธอเลยไม่รู้ว่าจะคุยกันได้ยังไง เขาเลยต้องมาถึงที่นี่

กวงเทียนรับไปและยัดใส่กระเป๋ากางเกงก่อนจะเดินออกไปนอกห้อง

เสี่ยวเม่ยจึงเอื้อมมือมาจับลูกบิดประตูเพื่อจะดึงประตูปิด แต่เธอก็ไม่ลืมที่จะยิ้มให้เขาอย่างอ่อนโยนอีกครั้ง

"ราตรีสวสัดิ์ค่ะ เอ่อ....ต้องบอกว่าอรุณสวัสดิ์มากกว่าสินะคะ"

เสี่ยวเม่ยมองท้องฟ้าที่จวนจะสว่างเต็มที บวกกับนาฬิกาใกล้จะดี 5 แบบนี้แล้วก็เลยพูดใหม่

กวงเทียนไม่ได้ตอบเพียงแค่มองหน้าเธอตรงๆ นิ่งๆ

จนเสี่ยวเม่ยคลายรอยยิ้มลง..ไม่แน่ใจว่าตัวเองพูดอะไรมากไปรึเปล่า

และยังไม่ทันคิดว่าจะทำอะไรต่อไป

เธอก็มองเห็นใบหน้าคมเข้มของกวงเทียนที่ยืนอยู่ตรงหน้าก้มลงมาหา

ตามด้วยสัมผัสนุ่มนวลตรงริมฝีปาก.........




เสี่ยวเม่ยลืมตาขึ้นอีกครั้งในนาทีต่อมาด้วยความงุนงง

มองเห็นเขาผละออกจากเธอแล้วหันหลังเดินลงบันไดไป

..มันเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว และเขาก็จากไปอย่างรวดเร็วพอกัน

มันเร็วเกินกว่าจะทำให้เธอเข้าใจอะไร....

จริงๆ แล้วเธอไม่เคยเข้าใจอะไรในตัวเขาเลยแม้แต่นิดเดียว..
.


kookkai
#66   [ 17-02-2014 - 19:58:57 ]


กวงเทียนเปิดประตูรถขึ้นไปนั่ง...

โยนม้วนกระดาษลงบนเบาะข้างๆ

เขาเสียบกุญแจสตาร์ทรถแต่ยังนั่งเอามือประสานกันบนหลังพวงมาลัยพักใหญ่

กลิ่นหอมจางๆ เหมือนกับกลิ่นดอกไม้ในทุ่งหญ้ากว้างๆ ในวันที่แสงแดดอบอุ่นยังอบอวลติดอยู่ตรงจมูก

เขาไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่ามันเกิดอะไรขึ้น...มันเกิดอะไรขึ้นกับเขา

เขาเพิ่งใช้เวลาเกือบค่อนคืนอยู่ในห้องกับผู้หญิงคนหนึ่ง

และเวลาทั้งหมดนั้นของเขาก็หมดไปกับการเล่นกีตาร์ แก้ไขโน้ตเพลง ดื่มกาแฟ

รวมถึงการพูดคุยเรื่องของดนตรีมากมายกับเธอ..........

ทุกสิ่งทุกอย่างที่เขาไม่เคยจะทำ..และไม่เคยทำกับผู้หญิงคนไหนทั้งนั้น

..แล้วเขาก็ออกมาในเวลาที่ใกล้จะเช้าเต็มที



ยิ่งกว่านั้นเขายังจูบเธอก่อนจะออกมาด้วย

..จูบอย่างเดียว..แค่จูบ..แต่ไม่มีอะไรอย่างอื่นเลย...

ถ้าบอกไปคงไม่มีใครเชื่อ....

...อย่าว่าแต่คนอื่นเลย เขาเองก็ไม่อยากจะเชื่อตัวเองเหมือนกัน......

NEW  : ArJoe's Fic --  ♥ Unwilling to Give Up ( ภาค 2 ) ♥ 76221


kookkai
#67   [ 17-02-2014 - 20:50:49 ]




Really (정말)

ที่ว่าเราเคยรักกันนั้น จริงหรือ

ที่ว่าเราต่างชอบกันนั้น จริงไหม

ที่รู้สึกคลุ้มคลั่งราวกับคนบ้า

และที่รู้สึกกระวนกระวายนั้น จริงหรือ...


อีกครั้งในตอนนี้ที่ต้องทิ้งความรู้สึกเหล่านั้นไป

อีกครั้งในวันนี้ที่เริ่มคิดถึงเธอ

เพราะเธอยังคงอยู่ในใจฉัน

มันยากจะลบออกไป นี่จริงหรือ

เจ็บปวดเหลือเกินที่ต้องเป็นแบบนี้


* เพราะฉันรักเธอน้ำตาจึงไหลออกมา

เพราะหัวใจที่มันร้าวราน น้ำตามันไหลออกมา

อีกครั้งที่ต้องสูญเสียเธอไป

อีกครั้งที่ต้องสูญเสียเธอไป

ดวงตาฉันนี้ มองหาแต่เพียงเธอ

ให้เธอมองมาที่ฉันคนที่มันรักเธอ

เพราะน้ำตาที่ยังร่วงริน ร่วงรินลงไปไม่ขาดสาย

อีกครั้งหากมีชีวิตใหม่ อีกครั้งถ้าเกิดใหม่ได้นั้น (ขอ) เพียงเธอ


ฉันเคยได้บอกไว้ เกลียดคำอำลา

อีกครั้งหากฉันคิดถึงเธอ

อีกครั้งหากฉันรักเธอ คือความจริง

เธอจะกลับมาหาฉันไหม

* คือเธอ คือเธอ เฝ้าแต่รอ รอเพียงแค่เธอ

ยามนั้นถ้าเธอกลับมา อีกครั้งให้เธอกลับมา

แม้ฉันจะรออยู่กลางสายฝน หรือยืนเหน็บหนาวกลางม่านหิมะ

หรือแม้จะตายแล้วเกิดใหม่อีกครั้ง (ขอ) เพียงเธอ



คำร้องไทย-คำแปลไทย : Pimgcomp, DBC Music
รีวิวเพลง : Sora_Plus @ www.deksearch.com


ต้องสมัครเป็นสมาชิกและ login เข้าสู่ระบบก่อนถึงจะสามารถลงความเห็นได้

CLUBDARA.COM